March 1, 2021, Monday
२०७७ फाल्गुन १७

परदेशीलाई बचाईदेऊ कोरोना

710

उपेन्द्रलाल कामी

सुख ल्याउन भनी दुख मोलेर
पैसा कमाउने आशाले ऋण बोकेर
परिवारको मायाँ मुटुभरि साँचेर
आफन्तको भरोसामा परिवार छोडेर
आशा र बिश्वासलाई काखी च्यापेर
संगी-साथी, इष्ट-मित्र
तल-माथि, बाहिर-भित्र
इच्छालाई अग्निपरिक्षामा होमेर
आवश्यकतालाई थाँती राखेर
सपना साकार पार्ने अठोट लिएर
मातृभूमिको माटो छुँदै
बनावटी मुस्कानभित्र रुँदै
परदेशिएका मेरा प्रियजनहरु !

यतिबेला कोरोनाको कहर काटिरहेछन्
परिवार, आफन्तकाेे भलाे चिताउन
अस्वस्थ भएपनि आफैलाई ढाँटिरहेछन्
परिवार, लाला-बाला बचाइदेऊ भन्दै !

आस्थाका परमेश्वरलाई पुकारिरहेछन्
कोही फर्कदैं गर्दा सिमापारी रोकिएका छन्
कोही क्वारेन्टाइनमा कोरोना कैदी भएका छन्
लकडाउनमा भोकमरीको खबर आउदा
परिवार सम्झेर भक्कानिरहेका छन् ।

मन थाम्दै- मुटु छाम्दै
आफ्नो मन आफै सम्हाल्दै
परिवार, आफन्त , इष्ट-मित्रसंग
अनुभव, ज्ञानहरु बाँडिरहेका छन्
बिदेशी भूमिमा पसिना बगाइरहेका
परदेशिएका मेरा प्रियजनहरु !

हुनसक्छ कोही सन्तान
देशले मलाई केही दिन सकेन
नेताले केहीपनि गर्न सकेनन् !

आफ्नोले अप्ठ्यारोमा तार्न सकेनन्
सपनाका तारा बिपनामा झार्न सकेनन्
भन्दै आक्राेस र गुनासाका
पोकाहरु बोकेर हिडेका होलान्
जुन कुरा स्वभाविक छ !

गुनासो र आक्राेसहरु भएपनि
रेमिटान्सले देश धानीरहेका छन्
मातृभूमिलाई प्राणभन्दा प्यारो मानिरहेका छन्

मातृभूमिलाई पनि यहाँ
कोरोनाको कहरले छोएको छ
परदेशीएका सन्तानहरु सम्झेर रोएको छ
तैपनि पुकार गर्छिन् आमा
परदेशिएका सन्तानहरु बचाइदेऊ कोरोना ।

बरु तिमी म भित्रै हराऊ
मेरा सन्तानलाई बिचलित नगराऊ
मातृभूमिको ऋण तिर्नकै लागि भएपनि
परदेशिएका सन्तानलाई बचाइदेऊ कोरोना !
बचाइदेऊ कोरोना ! बचाइदेऊ प्रभू !

उपेन्द्रलाल कामी
२०७७/०१/०४ खलंगा रुकुम (पश्चिम )